سوم : سقوطى كه موجب طرد بود و مقت به تبعيت لازم آيد . چهارم : سقوطى كه موجب خساست بود ، يعنى دورى از حضرت و بغض به تبعيت لازم آيد . اسباب شقاوت و اسباب شقاوت ابدى كه مؤدى بود بدين انقطاعات نيز چهار بود : اول : كسل و بطالت و تضييع عمر تابع آن افتد . دوم : جهل و عبادتى كه از ترك نظر و رياضت نفس به تعليم خيزد . سوم : وقاحتى كه از اهمال نفس و خداعت و خلاعت غدار او ، در تتبع شهوات تولد كند . چهارم : از خود راضى شدن به رذايلى كه از استمرار قبايح و ترك انابت لازم آيد و در الفاظ به تنزيل ، زيغ و رين و غشاوه و ختم آمده است . چون اين چهار رذيلت كسى از خود دور كند ، از آن چهار سقوط در امان بماند و چون آن چهار حقيقت به كار بندد به آن مقامات عالى برسد و چون به آن مقامات عالى برسد به صدق ظاهر و باطن رسيده است . به قول عارف شوريده ، حاج ميرزا حبيب اللّه خراسانى : از داغ غمت هركه دلش سوختنى نيست * از شمع رُخَت محفلش افروختنى نيست گرد آمده از نيستى اين مزرعه را برگ * اى برق مزن خرمن ما سوختنى نيست در طوف حريمش زفنا جامهء احرام * كرديم كه اين جامه به تن دوختنى نيست